Gezond
Mijn lichaam functioneert lekker. Ik ben zelden ziek en ik heb nooit verwondingen gehad die ik noemenswaardig vind. Als ik ergens iets in mijn lichaam voel, zoals steken of verkoudheidssymptomen, dan kan ik die wegnemen door me er op te richten. Dat richten kan bijvoorbeeld via mijn gedachten of handen. Meestal laat ik die symptomen hun gang gaan. Ik weet dan dat mijn lichaam bezig is met optimalisatie. Meestal weet ik ook wat die optimalisatie nodig maakt en die oorzaak kan ik dan wegnemen.
Op de lagere school had ik vaak buikpijn en de doktoren die mijn moeder raadpleegde wisten geen oorzaak te vinden. Nu besef ik dat buikpijn mijn manier was om de indrukken te uiten die ik thuis en op school opdeed. Datzelfde gold misschien voor het eczeem op mijn polsen en in mijn elleboog- en knieholten. Op wat koorts en diarree na heb ik ziekte in mijn leven niet nodig gehad. Koorts en diarree vallen wat mij betreft trouwens niet onder ziekten en wel onder afweermechanismen.
Naar inhoudsopgave.

Dyscalculie
Met getallen en rekenen doe ik bijna niets. Dyscalculie noemen ze dat. Dat is net zoiets als dyslexie. Wiskunde zie ik als een taal die met beschrijvingen houvast kan bieden. Die taal wil ik niet leren. Ik weet dat ik ergens het vermogen heb om het wel te leren. Als ik in een boek of op een website veel getallen zie staan dan haak ik af als lezer. Op school kostte het me veel moeite om zelfs eenvoudige wiskunde toe te passen. Liever vroeg ik naar het waarom van één plus één en van ingewikkelder wiskundeconstructies. Het antwoord dat het in de wiskunde om aannames gaat, boorde bij mij een drang aan om die aannames te relativeren en andere aannames te creëren.
Naar inhoudsopgave.

Onderwijs
Naar school gaan vond ik in mijn jeugd tijdverspilling. Wat in boeken staat kon ik toch thuis lezen en leren? In de klas was de uitleg meestal langdradig voor me. Als de onderwijzer onze kennis toetste met mondelinge vragen, stak ik liever mijn vinger niet op als ik het wist. Ik toetste of ik het had begrepen door mijn antwoorden te vergelijken met dat van anderen. Ik vind dat ik makkelijk leer. In mijn jeugd viel dat echter niet op omdat ik had besloten me zo weinig mogelijk te uiten.
Bij een beroeps- en schoolkeuzetest op de basisschool vroeg de tester aan me wat ik in afbeeldingen zag die hij voor me omhoog hield. Dat vond ik een leuk spelletje. Het duurde me alleen te lang. In een zoveelste plaatje zag ik een danseres en kennelijk klopte dat weer met wat hij zag. Hij liet me dan ook een volgend plaatje zien. Ik besloot bij danseressen te blijven. Hij keek me aan en stimuleerde me nog eens goed te kijken. Ik bleef bij mijn antwoord. Bij weer een volgend plaatje hield ik het bij danseres. Ik lette steeds minder op de afbeeldingen en meer op de meneer voor me. Hij zuchtte af en toe en hij leek in een ander humeur te komen. Ik stelde mezelf ondertussen vragen als: Hoe zou hij reageren als ik weer hetzelfde antwoord geef? Welke conclusies trekt hij uit mijn antwoorden? Ik ben uiteindelijk niet naar het voortgezet onderwijs gegaan dat het testrapport adviseerde. Mijn moeder en ik vonden dat ik wat meer aankon en dat bleek ook zo te zijn.
Naar inhoudsopgave.

Dansen
Dagelijks dansen helpt me in de energiestroom te blijven waarin ik mijn mogelijkheden ervaar. Dat was in mijn jeugd al belangrijk voor me. Mijn ervaringen tijdens het dansen boden tegenwicht voor wat ik voelde als mijn familie, onderwijzers of vrienden zeiden dat iets niet mogelijk was.
Mijn inspiratie komt uit vele dansvormen zoals Afrikaans en flamenco. Ik volgde lessen klassiek ballet, jazzballet, tapdans, stijldansen, moderne dans en oriëntaals dansen. De muziek raakt me in mijn ziel en de bewegingen komen vanzelf. Daarom vind ik de danspasjes uit de lessen niet zo belangrijk. Vrij mijn eigen dans brengen past het beste bij me. Het is een geweldige manier om mijn innerlijk te beleven en te uiten.
Iedereen kan dansen en zo gevoelens ervaren en naar buiten brengen. Daarop bouw ik verder in de workshops die ik geef.
Naar inhoudsopgave.

Drama en extase in dans
Door de vele indrukken die ik opdoe, loop ik vaak rond met allerlei energieën. Die kan ik kwijt in wat ik noem dramadans. Als ik in mijn jeugd naar een film met Shirley Temple keek of een musical met Fred Astaire dan beeldde ik daarna in dans uit wat ik gevoeld had bij het kijken. Hetzelfde deed ik na het bekijken videoclips én na situaties uit mijn dagelijks leven. Bij het uitbeelden vertolk ik net zo makkelijk een mannelijke rol als een vrouwelijke. Door het spelen van de rollen kom ik weer bij mijn energie. Dramadans brengt me verwerking van gevoelens en begrip voor gebeurtenissen.
Een andere vorm van dansen begint vanuit mijn energie. Dat brengt me al snel in wat ik hier voor het gemak extase noem. Dit dansen gaat over vibraties, beelden, afstemming en stromingen. Extasedans brengt me inzicht in wat essentieel voor me is.
Naar inhoudsopgave.

Lichtwerk
Het begrip lichtwerk ken ik nog niet zo lang. In wat ik erover lees herken ik me. Voor mij betekent lichtwerk dat ik bij al mijn ervaringen naga of ik met mijn gedrag trouw ben geweest aan mijn ziel en aan wat essentieel voor me is. Met dit grondige zelfonderzoek ben ik vierentwintig uur per dag bezig.
Terugkijkend tot nu toe vind ik dat mijn gedragingen waardevolle ervaringen hebben opgeleverd. Dat is ook een essentie van mijn leven: dat al de gebeurtenissen en mijn reacties daarop onderdeel zijn van mijn ontwikkeling. Ontwikkeling zie ik als creatie: elk moment kan anders zijn. Het licht in het woord lichtwerk doet me denken aan de creërende kracht in mijn leven: mijn 'beschermengel'.
Naar inhoudsopgave.

Lichaamsbeweging
Bewegen is altijd belangrijk voor me geweest. Rond mijn achttiende begon ik intensief met aerobics. Daarvoor turnde ik en paardrijden deed ik ook graag.
Ik deed een opleiding voor aerobic- en fitnessinstructrice bij de International School of Aerobic Training en op Venwoude volgde ik de vierjarige opleiding Trainer Emotioneel Lichaamswerk. Bij emotioneel lichaamswerk zijn de oefeningen voor mij een instrument om mijn mogelijkheden te ervaren.
Naar inhoudsopgave.

Moeder
Mijn zoons Martijn en Alexander zijn geboren in 1995 en 1998 en via hen herken ik veel uit mijn jeugd, zoals het alles op mijn manier willen doen en het ervaren van verschillende verschijningsvormen.
Het etiketteren van kinderen met termen als nieuwetijdskind, hooggevoelig of hoogbegaafd vind ik niet prettig. Toch heeft verdieping in deze onderwerpen me waardevolle tips opgeleverd en de bevestiging dat ons gezin een van de vele is met soortgelijke ervaringen.
Naar inhoudsopgave.

Leefgemeenschap
Wonen met meerdere mensen gaf me meer kansen om ervaring op te doen.
Nu besef ik dat mijn moeder vroeger bij ons thuis ook een soort leefgemeenschap gecreëerd had. Ik vind dat zij daarmee zorgde voor zinvolle bijdragen aan mijn ontwikkeling. We hadden bijvoorbeeld wel eens kinderen te logeren via Jeugd & Gezin. De kinderen hadden allerlei verschillende achtergronden en kleuren. Tijdens verblijven van mijn moeder in het ziekenhuis ben ik ook een paar keer in een ander gezin opgenomen.
Ook haalde mijn moeder een keer een dakloze zwerver in huis om mee te eten.
Bij het wonen in een leefgemeenschap lag de nadruk voor mij op samenzijn vanuit zelfstandige individualiteit. Bij mijn moeder zag ik zorgzame gastvrijheid. Waarschijnlijk had zij dat weer van haar moeder. Het thuis van mijn overleden oma noemen we nu nog steeds ‘De Zoete Inval’.
Naar inhoudsopgave.

Internet
Heel wat uren per dag zit ik achter mijn computer en op het internet. De vele mogelijkheden van internet wil ik veel meer benutten. Wat ik onder andere zo mooi vind aan internet, is dat ik mijn veranderlijke aard er op kwijt kan. Wat ik vandaag schrijf of laat zien, kan ik over een uur of morgen vaak precieser uitdrukken of dan kan het al weer helemaal anders voor me zijn. Door het schrijven voor de website en het lesmateriaal leer ik steeds scherper te verwoorden wat belangrijk voor me is. Die verwoordingen komen van binnenuit, elk woord voel en beleef ik.
Naar inhoudsopgave.

Altijd geld
Over geld heb ik me nooit druk gemaakt. Het komt altijd naar me toe. Ik heb niet veel nodig om lekker te leven. Naar winkels ga ik alleen voor het hoognodige. Als ik mezelf eens wil trakteren op leuke kleren of een uitje dan doe ik dat ook direct. Het meeste geef ik uit aan voor mij essentiële dingen. Op dit moment zijn dat vooral onze leefgemeenschap en centrum Majoraan. In mijn meedoenfase verdiende ik aardig wat bij allerlei bedrijven en ik spaarde ook aardig wat. Tussendoor nam ik wel eens ontslag of ik nam even geen nieuw werk aan. Opmerkingen van anderen over pensioenbreuken, oude schoenen die ik niet moest weggooien voor ik nieuwe had en ziektekostenverzekeringen, sloten niet aan bij mijn belevingswereld. In de periodes dat ik niet werkte leefde ik van mijn spaargeld. Nu ook voor een deel. Dat geeft me de mogelijkheid om tot mezelf te komen en daarvan te genieten. Mijn inkomsten komen voort uit genieten van voor mij belangrijke activiteiten.
Naar inhoudsopgave.

Dualiteit
Een van de leukste aspecten van dit leven vind ik de dualiteit. Licht en donker, haat en liefde, mooi en lelijk. In de dualiteit voel ik intens. Een aantal jaren vanaf mijn dertigste heb ik dat wat extremer beleefd met hogere pieken en lagere dalen. Heerlijk. Door deze manier van ervaren is er voor mij geen positief of negatief. En er zijn voor mij geen problemen. Zowel zwart als wit gebruik ik om tot een totale ervaring te komen. Een totaalervaring voelt compleet. Blij en verdrietig, moeilijk en makkelijk, hard en zacht zijn voor mij mogelijkheden om ervaringen op te doen en daar geniet ik van.
Naar inhoudsopgave.

Uiterlijk
In het bijzijn van anderen voelde ik me lelijk en nu nog wel eens. Als kind wilde ik graag beeldschoon zijn. Dan zou ik nooit meer het gevoel hebben dat mensen mij anders vonden dan hen, dacht ik. Op mijn vijftiende deed ik alsof ik mooi was. Dat sterkte me in mijn wens om hetzelfde als anderen te zijn. Daarbij kreeg ik meer aandacht dan ik aankon. Al snel merkte ik dat aandacht niet was wat ik verlangde.
Wat jaren later besloot ik dat het handig was als ik er uit zou zien als ‘the girl nextdoor’. Zo’n meisje dat lijkt op veel andere meisjes. Dat meisje valt niet zo erg op als ze binnenkomt want ze lijkt op jou. Ze hoeft niets uit te leggen want je kent haar.
Nu leg ik de nadruk niet meer op hetzelfde zijn als anderen en wel op zijn zoals ik me met hart en ziel voel.
Symmetrie zie ik in boeken en artikelen wel eens terugkomen als criterium voor schoonheid. Aan mij is bijna niets symmetrisch. Ik denk dat herkenning erg belangrijk is bij schoonheid.
Als ik alleen ben voel ik me wel mooi. Ik herken mijn ziel in mijn spiegelbeeld.
Naar inhoudsopgave.